Οι έννοιες της διαφοροποίησης και της εξειδίκευσης διέπουν τις εξελιγμένες κοινωνίες στο σύνολό τους. Στον τομέα της οικονομίας, οι περισσότερες αγορές εξαρτώνται πια από πελάτες με συνεχώς αυξανόμενες και διαφοροποιημένες απαιτήσεις, που οδηγούν προϊόντα και υπηρεσίες σε όλο και μικρότερους κύκλους ζωής. Όλες αυτές οι νέες τάσεις προσδίδουν πια στο επιχειρησιακό περιβάλλον, έναν έντονο χαρακτήρα πολυπλοκότητας. Ο βασικότερος τρόπος αντιμετώπισης όλης αυτής της πολυπλοκότητας είναι η χρήση της γνώσης. Η γνώση είναι ο βασικός παράγοντας με τον οποίο μία επιχείρηση μπορεί να ξεχωρίσει έναντι των ανταγωνιστών της. Η γνώση αποτελεί το μέσο με το οποίο οργανώνεται σωστά το επιχειρησιακό περιβάλλον και σημαντικοί, αλλά ασαφείς, οργανωσιακοί παράγοντες μέσα σε αυτό ερμηνεύονται. Η ταχύτητα και η δυναμική φύση των νέων αγορών έχουν δώσει το ανταγωνιστικό «έναυσμα» σε πολλούς οργανισμούς να επικεντρωθούν στους γνωστικούς πόρους τους σαν ένα μέσο δημιουργίας βιώσιμης οργανωσιακής αξίας. Για να επιτύχουν κάτι τέτοιο, τροφοδοτούν εκτεταμένα προγράμματα Διαχείρισης Γνώσης (ΔΓ). Η ΔΓ αναφέρεται σε διαδικασίες δημιουργίας νέας γνώσης ή συλλογής της συσσωρευμένης εμπειρίας μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού, είτε αυτή βρίσκεται σε ψηφιακές βάσεις δεδομένων, ή σε έγγραφα, ή ακόμα και μέσα στο μυαλό των εργαζομένων ή των ενδιαφερομένων μερών του οργανισμού, και στη συνέχεια στη διάχυση και χρησιμοποίησή της στα σημεία εκείνα της επιχείρησης ή του οργανισμού όπου θα προσφέρει το μέγιστο δυνατό όφελος. Στο πλαίσιο αυτό το μάθημα προσφέρει μια σφαιρική θεώρηση των πιο σημαντικών πτυχών της διαχείρισης γνώσης και οργανωσιακής μάθησης ως επιχειρηματικές και διοικητικές πρακτικές στις επιχειρήσεις και στους οργανισμούς. Το περιεχόμενο του μαθήματος περιλαμβάνει τα θέματα: • Η επιστημολογία της γνώσης. • Εισαγωγή σε βασικές έννοιες (ορισμός διαχείριση γνώσης, επιχειρήσεις έντασης γνώσης, εργαζόμενοι γνώσης.) • Μάθηση και διαχείριση γνώσης. • Καινοτομία και διαδικασίες γνώσης. • Απομάθηση, απώλεια γνώσης και προστασία γνώσης. • Τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνίας και διαχείριση γνώσης. • Επίδραση κοινωνικών παραγόντων και παραγόντων κουλτούρας στην παρακίνηση των εργαζομένων να συμμετέχουν σε πρωτοβουλίες διαχείρισης γνώσης. • Κοινότητες πρακτικής. • Ετερογενείς συνεργασίες. • Ισχύς, πολιτικές, συγκρούσεις και διαδικασίες γνώσης. • Διαχείριση εργαζομένων γνώσης (διαχείριση ανθρωπίνων πόρων, ηγεσία).